Mijn verhuisgedachten

samenwonen-gedachten

Ik zeg alvast sorry. Sorry voor de hoeveelheid woorden die misschien niet echt een verhaal vormen. Maar mijn verhuisgedachten zijn op dit moment geen verhaal. Ze schieten alle kanten op en dat is waarom ik ze hier probeer op te schrijven. Zo kan ik voor mezelf alles op een rij zetten en weten jullie ook wat me bezig houdt.

Daar lig ik dan in mijn warme bed. Duizenden gedachten spoken in mijn hoofd terwijl ik mijn eigen kamertje rondkijk. Het kamertje met mijn eigen spulletjes. Mijn bed, mijn bureau, mijn vriendinnen aan de muur, mijn knuffels in m’n bed.. oftewel mijn veilige plekje. Het plekje waar ik al 16 jaar mezelf kan terugtrekken. Over een week pak ik al mijn spulletjes in (al ligt er al een groot deel in dozen) en komen ze in ons huis te staan. Het huis waar mijn vriend en ik gaan samenwonen en we een jaar aan gebouwd hebben. En man.. wat vind ik het spannend!

De afgelopen dagen ben ik me steeds bewust geworden dat het allemaal gaat gebeuren. Dat ik echt met mijn spulletjes naar een ander huis ga. Dat de meubels die we maanden geleden besteld hebben ook daadwerkelijk in de woonkamer komen te staan. Dat de spullen die ik heb gekocht ook echt van ons zijn en niet voor iemand anders. En dat het huis waar we een jaar aan hebben gebouwd straks echt af is. Alsof het daarvoor een droom was, kickt de realiteit nu pas tot me door. Het is echt. Het gebeurd echt. En wat heb ik zin om samen met mijn vriend aan het nieuwe avontuur te beginnen.

Maar wat vind ik het ook moeilijk! Mijn ouders (en vooral mijn moeder) zijn er altijd voor me. Ze geven me een schop onder m’n kont als ik dat nodig heb of zijn juist het luisterende oor als ik ’s avonds lig te piekeren in bed.
Daarbij komt nog dat ik verwend ben. Elke avond staat er iets lekkers op tafel, mijn was wordt voor me gewassen en komt gevouwen weer terug. Die kleine dingen, waar je normaal niet zo bij stilstaat komen nu ineens drie keer zo hard binnen.. want dit moet ik straks allemaal zelf gaan doen. En begrijp me niet verkeerd. Ik denk dat ik ook de huishoudelijke klussen wel kan en m’n vriend is er altijd voor me. Maar als je ouders het doen is het toch anders…

En waar ik misschien nog wel het meest tegenop zie is het niet elke dag kunnen knuffelen met de poezen. Die twee pluizenbollen staan ’s ochtends al voor m’n deur en ze laten me pas met rust als ik ga slapen. Even een kroel halen of een knuffeltje als je dat nodig hebt is zo fijn!

Dus ookal heb ik veel zin in om te gaan samenwonen. Het zal wel even slikken worden om het oude vertrouwde achter te laten. Maar ook dat komt goed :) Tijd voor een nieuw avontuur..

2 Vind-ik-leuk

2 thoughts on “Mijn verhuisgedachten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge