Cursus zelfvertrouwen – de (on)zekere ik

onzekere-ik

Een paar weken geleden ben ik begonnen met een online cursus om meer zelfvertrouwen te krijgen. Niet dat ik helemaal geen zelfvertrouwen heb, maar ik zou best eens wat vaker trots mogen zijn op mezelf. Nu heb ik hier vaak nog de bevestiging van anderen voor nodig en daarom leek het me goed om handvatten te krijgen.
De cursus die ik volg bestaat theorie, gevolgd door vragen waardoor je gaat nadenken over je eigen gedrag en wat je doelen zijn. Ik wil deze antwoorden graag met jullie delen. Het is best eng om open en eerlijk te zijn over mijn eigen onzekerheden. Maar ik heb nu geleerd dat de onzekerheden me wel maken zoals ik ben.


‘Waarom volg je deze cursus?’
Dit was de eerste vraag die me werd gesteld.
Meteen een vraag om goed naar jezelf te kijken en eerlijk antwoord te geven.
Mijn antwoord was:
De afgelopen tijd zit ik niet zo lekker in mijn vel. Ik weet goed waar dit aan ligt, namelijk ‘het goed willen doen voor een ander’ en ‘mijn eigen lat erg hoog leggen’. Deze online cursus pakt dit aan. Ik krijg handvatten, maar moet het wel zelf doen. Vooral het ‘zelf doen’ gaf me de doorslag. Ik wil geen opdrachten maken voor een therapeut, maar voor mezelf. Ik ben degene die iets aan mijn onzekerheid moet doen. Alleen ik weet hoe ik me gedraag en wat ik doe als er iets van me gevraagd wordt of de perfectionistische ik tevoorschijn komt. Het zal wel moeilijk zijn om hier open en eerlijk over te zijn. Ik moet mezelf de spiegel voorhouden en inzien dat ik naast dingen fout ook dingen goed doe. Eindelijk mezelf complimenten leren geven. Kunnen zeggen: Lieke je doet het goed.
Of misschien nog beter: Lieke wat je doet is prima en dat is goed genoeg.
Ik doe de dingen voor mezelf, ben mezelf en als de ander hier problemen mee heeft dan wil dit niet zeggen dat ik niet goed genoeg ben.

goed en fout
‘Wat zorgt ervoor dat jouw zelfvertrouwen een klap krijgt?
Een vraag die ik kort en krachtig kon beantwoorden met: ‘De mening van anderen en een te hoge lat voor mezelf’. Maar ik wilde er toch over uitweiden, om de pijnlijkste momenten te benoemen, want deze momenten hebben wel gezorgd voor mijn onzekerheid.
Mijn antwoord was:
Toen ik naar de middelbare school ging, mochten mijn vriendinnen naar de Havo en was ik ‘niet goed genoeg’ in begrijpend lezen en werd aangeraden om de Theoretische richting te volgen. Weg van mijn vrienden, want de Havo bevond zich op een andere locatie. In het eerste jaar had ik een enorme drang om mezelf te bewijzen, maar de punten voor Duits, Frans en Engels bleven achter. Wat heb ik me een mislukkeling gevoeld.
Daarnaast was ik op de middelbare weer het buitenbeentje. Ik hield van de muziek van Sita, las het liefst kinderboeken (want dat las makkelijker weg).. maar dat mochten mijn klasgenoten echt niet weten.
Pas op de Pabo was ik echt mezelf. Ik huppelde het liefst door de gangen, omdat ik eindelijk op mijn plek zat. Maar hier kwam weer een andere valkuil boven water. Als ik mijn toets met 63% haalde, terwijl ik er kei hard voor had geleerd, dan voelde dit als falen. Ook mijn stages gingen niet altijd even prettig. Ik heb zelfs een paar keer de vraag gehad of het wel echt was wat ik wilde en ‘assistent is ook goed genoeg’.
Bij mijn vriendinnen heb ik ook vaak de vrolijke ik laten zien en als de onzekere Lieke dan eens om de hoek kwam kijken, dan kreeg ik vaak goedbedoelde tips die me alleen maar onzekerder maakte. Maar ook hier zei ik liever niets van.
Een paar weken geleden kreeg ik ga een sollicitatiegesprek weer te horen dat diegene het idee had dat ik niet stevig genoeg in mijn schoenen sta. En eerlijk, daar heeft ze best gelijk in, maar het is heel vervelend om dit van een ander te horen.

En wat ik nu dus aan het leren ben?
Nu ik vaker ga zeggen wat ik denk en voel, merk ik dat ik nog erg gevoelig ben voor het antwoord van de ander. Achteraf had ik dan toch liever niets gezegd.
Mezelf complimenten kunnen geven, niet afhankelijk zijn van anderen en mijn eigen lat laag leggen is wat ik aan het leren ben. Na de cursus wil ik kunnen zeggen: ‘Dit is wie/wat ik ben en het boeit me niet wat je er van vindt!’

Het gaat steeds beter, maar ik ben er natuurlijk nog lang niet. De eerste stap voor mij is het delen van mijn onzekerheid en ‘schijt te hebben’ aan wat jullie er van denken. Dus bij deze!

2 Vind-ik-leuk

9 thoughts on “Cursus zelfvertrouwen – de (on)zekere ik

  1. Knap dat je er hier zo open over vertelt, dat lijkt me toch een grote stap te zijn, dus goed gedaan!
    Aan jezelf willen werken is de eerste stap en het lijkt me dat je goed bezig bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge